آرایش
خستم.پاهام دردمی کنه ازکفش 87هزارتومنی که چندماه پیش خریدم وبازم استاندارد نیست.وقتی راه می رم دقیقا فشارپاشنه هاشو روی پاهام احساس می کنم.
پدرم چندروز پیش خیلی زودترازتولدم کادومو که پول وکتاب بود بهم داد.خیلی دلم می خواست باهاش برم وکفش وشال وکیف بخرم ولی وقتی اطرافیانمو می بینم که تو امورات روزمرشونم موندن احساس گناه می کنم.
بااینکه خداروزی هرکسی رویه مقداری قرارداده وشاید مقرره که اونا علی رغم تلاش خوبی که می کنن ، درآمد کمتری داشته باشن.
امروز داشتم ازجلوی مغازه ای ردمی شدم وچشمم به تصویر بی آرایش خودم افتاد.
می دونم که باکمی آرایش کلی تغییرمی کنم ولی نه اهلشم ونه این کاروبلدم.(یه رژ زدن وگاهی نزدن که مهارت نیست هست؟)
گاهی که برای مجلس عروسی فامیلی ..چیزی به آرایشگاه می رم وبعدش ازخودم عکس می گیرم ،خودم باید همراه عکس پیش دوست وآشنا برم وقسم بخورم که این منم!!!
آرایش خیلی چهره رو تغییرمی ده حداقل بعضی ها رو.ولی من اغلب به این فکرمی کنم که واقعا چنین کاری لازمه؟آخه اینا همه موادشیمیاییه وموندنش روی پوست ومژه ضررداره.به علاوه اعتقادات مذهبی هم دارم.
هرچندکه حالا دوره ایه که آدم به همه این دستورات شک می کنه ونمی دونه مثلا واقعا الان یه ریمیل زدن من ممکنه باعث انحراف ولغزیدن دل کسی بشه یانه؟
ولش کن..حتما می گید چقدرهنوز بچست..
چندوقت پیشا بایکی ازخانومای شرکت که گاه به گاه می بینمش توی راهرو برخوردی داشتم وشروع به حال واحوال کردیم.
ایشون استثنا اونروز آرایش نداشتن ومن تموم مدت داشتم به این فکرمی کردم که وای پیشونیش شکسته ببین چه خط کجی روی پیشونیشه صورتشم که کک ومکیه.تا حالا چی می مالیده به صورتش که اینا معلوم نبوده؟یعنی کرمی هست که اینقدرخوب باشه؟یعنی جای شکستگی روهم می پوشونه؟
